سحر بیان

هر بار که دلم

از غم دنیاش بگیرد

یک کوکوی پر بسته بیاید

که بر آن پنجره ی بسته نشیند

کوپ کرده خودش را

کز کرده

به تسبیح بخواند

کو کو

کو کو

این پرتو ذات ازلی کو

کو کو

کو کو